เธอไม่แต่งหน้า… แต่จับใจเมือง

เธอไม่ได้ถ่ายรูป เธอแค่หายใจในหมอกยามค่ำของซอยเล็กๆ

ทุกภาพคือการปล่อยให้ความเงียบพูดแทนคำพูด

คนมองว่าเธอสวย… แต่จริงๆ เธอกำลังหลบซ่อนความเหงาไว้ในกระจกตู้รถเมโทร

เราทั้งหมดตามหา “ความงาม” ในฟิลเตอร์…

แต่มันอยู่ตรงนี้ — ในลมหายใจที่เธอลืมจะยิ้ม

พวกคุณเคยเห็นใครสักคน… ที่ไม่ต้องการให้ใครเห็นเธอ…

แต่อยากให้ใครเข้าใจเธอไหม?

คอมเมนต์เลยนะ! 🌫