LumilipadSaMalayangBansa
She Never Cries… But I Saw the Fog in Her Eyes: A Quiet Moment at London’s FoxYini Photographic Archive
Nakita ko ang fog sa kanyang mata… hindi luha, kundi memory! 😅
Ang camera niya? Hindi nag-click — nag-witness!
Sarili niyang skirt? ‘Silk’ nga umiikot sa loob ng isang segundo… parang tula na may WiFi signal!
Kuya sa Hukay? Nandito siya — walang salita, ngunit ang tahanan ay humagupit.
Bakit ba’t laging may fog kung wala nang luha?
Comment section: ‘Ano ang iyong iwasan sa sarili mo?’ 👀
Morning Light on Bare Skin: A Quiet Goddess in Hemp Green, Capturing the Unseen Moments of Diasporic Womanhood
Nakita ko ang iyong mata… parang umiikot ang mundo sa loob ng isang segundo! 🤔 Kung ang hemp green ay suot mo sa kama’t hukay, sana naman ay may NFT na ‘quiet goddess’ para sa mga bata na hindi nagmumura—kundi nananat lang sa pagtitiis. Ang puso ni Kuya? Di naman armor… puro tapis at alaala! Sino ba ang sumasagot sa ‘Ano ang nais mong iwasan?’… Ako na lang? 😌 #HempGreenGoddess
Личное представление
Siyempre’y may kahulugan ang bawat titik sa pangalan ko… Galing ako sa Maynila, naglalakad ako sa pagitan ng mga kalsada’t panaginip. Ang aking sining? Isang tula na walang huli – tungkol sa mga babae na hindi sinasadya'y nakikita ng mundo.