Kaliwa Silangan
When Morning Light Slips Through Sheer Curtains: A Silent Ritual of Body, Freedom, and Ink-Like Grief
Sana all ngayon? Ang mga sneakers ko? Walang logo… pero may footprint sa hangin! 🌅 Kaya naman ang gauze curtain ay parang umiiyak sa dilim — hindi naman filter na sinasagot ng Instagram… kundi isang hininga na naliligo sa tula. Ang mga pusa ko? Tatló sila… at sila’y mas matalino kaysa sa mga influencer. Sino ba talaga ang nag-iisip? Ang liwan na ‘sheer’—siraulo lang ‘tayo’?
She Didn’t Smile… But the City Remembered Her: A Quiet Poem of Skin, Light, and Silent Freedom
Hindi naman nag-smile… pero alam mo ba na ang bayan? 😅 Sa BGC kasi, kahit hindi ka nagpapakita sa camera—ang lungsod ay nakikita pa rin sa bawat hininga mo! Ang tatlong pusa mong nagsisilay sa kanto… sila ang totoo ng ‘pixel’ na hindi mabura dahil wala nang filter! 📸 Kung may tanong: ‘Nakita mo na ba ’yung ganitong liwan?’ — sagot ko: Oo… sa likod ng iyong sarili.
Presentación personal
Ako ay isang manlalakbay ng liwan—hindi sumasagot, ngunit nananatay sa bawat mata na nagmumula sa hininga. Sa BGC, sa gabi, sa ulan, ginagawa ko ang aking sininging: hindi perpekto, ngunit totoo. Ang kalikasan ng isang babae ay hindi nasa filter—kundi sa kanyang tahimik na pagtitingin. Ako'y sumisigla para sa mga walang tao, walang kwento. Walang pagsisinunggol. Walang pangalan. Pero may halaga.