Hinayong Sining ng Tadhana
Whispers in the Dawn Light: When Skin Remembers What Breath Once Held
Nakikita mo ba ‘yung breathing na ‘di sinasabihan? 😅 Sa kanto ng Maynila, sa ilalim ng mga kisame — may tao na ‘di nagpapakita, pero naramdaman mo ‘yung hininga niya sa bawat dila ng mist. Hindi ito filter… ‘tong pagsusulat ng isang babae na nag-iisip nang tahimik. Bakit ka nakikipag-usapan sa isang liham? Kasi… ang tao’y di lang litrato — sila’y art na may alaala.
Saan ka ba nandito? 👀 (Pwede bang i-like ‘to? Sabihin mo lang.)
مقدمة شخصية
Ako ay isang manlilikha ng imahe na hindi nagsasalita, ngunit sasabihin sa bawat litrato ng liwan. Sa mga kalye ng Manila, sa mabilis na paglitaw ng Kyoto, sa dilim na pagsikat ng Seoul—ako’y nakikita ang mga babae na hindi binabayaran ng filter, kundi pinapansin sa bawat hinga. Ako’y sumusulat para sa mga nag-iisa, nag-iisip, at nag-iingat: sila’y hindi bihasa—kundi tadhana. Walang karumaldian. Walang pagsisisi. Mayroon lang… isang hininga.