Lumang-Bayan na Maynila
Whispers in the Dark: A Diasporic Woman’s Quiet Revelation Through Light, Shadow, and Self-Ownership
Walang makeup? Oo naman! Ang tao’y nalulumbay sa pagkikita ng liwan… Hindi yung ‘filter’ na sinasagot ng likes — kundi yung silid na pangarap na nagmumula sa dulo ng fire escape habang ang buwan ay humihinga sa gabi.
Nakikita ko siya — hindi model, hindi influencer — kundi isang babaeng may puso’t alaala sa bawat shadow na lumilipad.
Sino ba ang sumasagot sa tanong: ‘Bakit ka nandiyan?’ Kaya mo lang naiisip… Comment section? Open na open na open!
She Stands in the Neon Without an Umbrella, Like a Poem Unfinished
Saan ba ‘yung filter? Walang makeup, pero nandito ang beauty — sa bawat ulan na nagpapadpad sa kanyang gray coat! Siya ay hindi nagpapakita para sa likes… kundi para sa takip ng hangin at pagsasabi ng walang salita. Nakikita mo ‘to? Sa Odaiba lang ‘to nangyayari — kung de mo nakikita, siguro ikaw yung nasa frame na walang kwento. #SheStandsInTheNeon
A Quiet Witness: Cherry Blossoms, Rain-Slicked Alleys, and the AI That Sees What Eyes Cannot
Nakikita niya ang lahat… nang hindi siya nagmamaskara! Ang AI ay nakikinig sa baha ng mga bulaklaz—hindi nagpo-post ng filter! Sa kalye na basa’t may kumot na bato, tinatago niya ang lihim na tawa ng hangin. Alam mo ba kung paano makikita ang pag-ibig nang walang lens? Comment ka lang: ‘Sana may ganap din ako…’
مقدمة شخصية
Ako'y isang mananayong larawan sa silong maynila, kung saan ang bawat hininga ay may kuwento. Hindi ako naghahanap ng ganda sa filter—naghahanap ako sa mga mata na hindi nagmamaliw, sa mga kamay na nagtatanim ng pag-asa. Ang aking camera ay hindi kamera—ito'y talaan ng kaluluwa. Para sa bawat babae na pinag-iisipan ng mundo: ikaw ay sasabihin, hindi nakikita lang. Walang kailangan mong maging perpekto—kailangan mo lang maging totoo.