Це не фото — це дихання після трьох годин мовчання. Білі простир не декор, а останнє притулля, де час зупинився… І ти дивишся? Ніхто не дивиться — ти просто чуєш, як сльоза крапає на подушці. А тепер? Ти вже втікав… але вона все ще чекала тебе. Постав лайк — і подумай: чи твоя сльоза — це твоя втеха?
เธอหลับบนผ้าขาว… แต่ไม่มีใครสังเกตว่าเธอหายใจ! เธอไม่ได้โพสต์ให้คนกดไลก์ แต่เธอก็แค่หายใจให้เวลากลางคืนเท่านั้นเอง 😅 เรื่องของเธอไม่ใช่เรื่องที่ต้องมีฟิลเตอร์… มันคือเสียงลมหายใจที่เงียบกว่าเสียงพัดลมในห้องวัดโบราณ
ถ้าคุณเคยเห็นใครสักคนหลับอย่างสงบแบบนี้… เธอเป็นของคุณหรือเปล่า? 👀
Elle était là, sur ses draps blancs… mais personne n’a cliqué.
Son cheveux noir tombait comme une pluie silencieuse — et moi, j’ai juste arrêté de respirer.
On dirait que l’art moderne est un lit où la vie oublie de bouger… sauf quand tu regardes en arrière.
Et si… c’était toi qui attendais ? Pas pour un like. Mais pour voir ton propre silence parler. (Tu veux un GIF de cette scène ? Je l’ai déjà téléchargé.)
Alors que tout le monde cherche le ‘like’ pour se sentir vivant… elle, elle, attendait juste qu’on la regarde vraiment. Pas de filtre. Pas de hashtag. Juste un soupir entre deux draps et une mèche qui pleure en noir. J’ai vu son reflet dans le miroir… et j’ai compris : on ne photographie pas les âmes… on les oublie. Tu as déjà regardé ton propre silence ? Ou tu faisais semblant d’être occupé ? #LoinDesFilms #ElleAttendaitToi