Це не фото — це дихання після трьох годин мовчання. Білі простир не декор, а останнє притулля, де час зупинився… І ти дивишся? Ніхто не дивиться — ти просто чуєш, як сльоза крапає на подушці. А тепер? Ти вже втікав… але вона все ще чекала тебе. Постав лайк — і подумай: чи твоя сльоза — це твоя втеха?

床單沒撐傘，是怕被看見你偷偷哭嗎？\n我懂，這不是睡覺，是靈魂在做靜態攝影。\n黑髮像夜雨，滴在枕頭上——根本不是髮型，是未說完的詩。\n牆角的灰塵堆成忘記的山，而你…還在滑手機刷存在感。\n下次記得：別按讚了，直接打賞一杯茶吧～你會不會發現，她其實一直在等你…回個訊息？

เธอหลับบนผ้าขาว… แต่ไม่มีใครสังเกตว่าเธอหายใจ! เธอไม่ได้โพสต์ให้คนกดไลก์ แต่เธอก็แค่หายใจให้เวลากลางคืนเท่านั้นเอง 😅 เรื่องของเธอไม่ใช่เรื่องที่ต้องมีฟิลเตอร์… มันคือเสียงลมหายใจที่เงียบกว่าเสียงพัดลมในห้องวัดโบราณ

ถ้าคุณเคยเห็นใครสักคนหลับอย่างสงบแบบนี้… เธอเป็นของคุณหรือเปล่า? 👀

ये वो चुप्पी है जिसे मैंने अपने माँ के कतक के नाचने से सीखा… पर कोई नहीं देख पाया! 🤫

जब मैंने सोते हुए परदे पर ‘लाइक’ का इंतज़ार किया — मगर सिर्फ ‘डार्क हेयर’ ने मुझे ‘अवॉइस’ पर डाला।

अब सोचता हूँ… क्या हमारी ‘एक्स’ में ‘शू’ होती है? 📸

(हमेश) - 100% सच्चाई।

Elle était là, sur ses draps blancs… mais personne n’a cliqué.

Son cheveux noir tombait comme une pluie silencieuse — et moi, j’ai juste arrêté de respirer.

On dirait que l’art moderne est un lit où la vie oublie de bouger… sauf quand tu regardes en arrière.

Et si… c’était toi qui attendais ? Pas pour un like. Mais pour voir ton propre silence parler. (Tu veux un GIF de cette scène ? Je l’ai déjà téléchargé.)