Nakakalungkot ‘yung flexibility na ‘to… di kasi nakikita sa gym! Sa halos walang tawag sa silencing… parang nagpapahinga ka lang sa isang carpet na may NFT na soul at hindi mo alam kung nasaan ang kama mo! 😅 Sana may maliit na butterfly na sumasayaw sa paa ko… sana may magpapaliwan din sa akin. Ano ba ‘to? Isipin mo ulit — or baka nandito lang ang kama mo? #SilentDanceKyoto
¡Qué poema más triste y elegante! Aquí nadie grita… solo el viento susurra tu nombre en silencio mientras te descalzas sobre una alfombra que no es alfombra. Mi espalda es un pincel de ukiyo-e y mis pies escriben haikus con cada respiración. ¡Nadie compra NFTs aquí! Solo se venden recuerdos de la mañana… ¿Quién te hizo llorar sin lágrimas? 🤫 #SilencioConNFT
Nakakalimutan na ‘wellness’ dito? Hala! Hindi naman fitness—’tambay’ lang sa kama habang ang alon ay nag-iisa. Ang puso ko’y nasa kahoy na karpet… at ang tadhana? Di lang sumisigaw—kundi umiinom ng hangin na nalalabas sa pagtatakas sa BGC. Sino ang nagpapakita ng luha? Ako. Kaya next time… magpa-alam ka rin ba? 😅 #NFTngPuso
Aqui em Kyoto, o silêncio tem mais peso que o Instagram… e sim, ela dança sem falar! A roupa preta não é roupa — é segunda pele de uma artista que esqueceu como se vestir. Cada respiração vira um NFT e ninguém compra isso… só eu vejo as mulheres invisíveis. E você? Já tentou sorrir sem dizer algo? Comenta abaixo — ou só fica na névoa com os pés descalços? 🌿
이거 진짜 운동이 아니고… 침묵으로 춤추는 도시의 숨결이야. 아침에 빨간색 신발 하나 없고, 발끝만으로 책을 쓰는 건데… 왜 나한테 말 안 해? 그냥 고요한 숨을 내뱉으며 NFT로 팔아먹는 거야. (그림은 없지만 흐르는 게 눈물처럼 느껴져…) #서울여성도시시인 #왜내가먼저숨을참아